Papegaaien

Papegaaien in de strikt taxonomische zin van het woord vormen een familie uit de orde van Psittaciformes (papegaaiachtigen), de Psittacidae. Hiertoe behoren ook de lori’s, die soms als een aparte onderfamilie worden beschouwd.

Verder zijn er de kaketoes die in de spreektaal ook papegaai genoemd worden. Ze behoren niet tot de familie Psittacidae.

Vaak worden met het woord papegaai alleen de grotere, ongekuifde vogels uit deze familie aangeduid. Echter, hier worden tot de familie van de Psittacidae (papegaaien) ook de kleine papegaaiachtigen gerekend zoals de parkieten en agapornissen. Deze familie telt in totaal 349 soorten.[1] die overwegend in tropische gebieden leven, hoewel er verschillende in subtropische, gematigde en zelfs subantarctische klimaten te vinden zijn. Het woord “papegaai” is afkomstig van het Spaanse woord papagayo, dat op zijn beurt waarschijnlijk afgeleid is van het Arabische babagha en het Perzische babgha.

Kenmerken

Kenmerkend aan papegaaiachtigen is een sterke korte kromme snavel die zeer geschikt is voor het kraken van harde zaden en noten. De ondersnavel kan onafhankelijk van de bovensnavel worden bewogen. Papegaaien hebben een korte hals en vier tenen, waarbij twee tenen naar voren staan en twee naar achteren. Dit maakt de vogels tot zeer behendige klimmers. Bij het klimmen wordt ook de snavel gebruikt. In tegenstelling tot andere vogels hebben de meeste papegaaien geen vetproducerende stuitklier waarmee ze hun verenkleed in conditie kunnen houden. In plaats daarvan gebruiken Zuid-Amerikaanse papegaaien en de kaketoes hun donsveren, die verpulveren tot een poeder. Afrikaanse soorten zoals de grijze roodstaart hebben wel een stuitklier. De talg die door deze klier geproduceerd wordt verspreiden zij over hun verenkleed. Hierdoor is hun snavel voorzien van een grijs laagje.

Papegaaien zijn meestal kleurrijke vogels. Er zijn vaak geen uiterlijke verschillen tussen mannetje en vrouwtje, hoewel dit bij verschillende soorten wel het geval is. De vogels zijn beroemd om het imiteren van menselijke geluiden. Wilde papegaaien doen dit overigens niet, ook al leven ze in de buurt van menselijke nederzettingen.

Kenmerkend aan papegaaiachtige vogels is een sterke korte kromme snavel die zeer geschikt is voor het kraken van harde zaden en noten. De ondersnavel kan onafhankelijk van de bovensnavel worden bewogen. Papegaaien hebben een korte hals en vier tenen, waarbij twee tenen naar voren staan en twee naar achteren. Dit maakt de vogels tot zeer behendige klimmers. Bij het klimmen wordt ook de snavel gebruikt. In tegenstelling tot andere vogels hebben de meeste papegaaien geen vetproducerende vetklier waarmee ze hun verenkleed in conditie kunnen houden. In plaats daarvan gebruiken Zuid-Amerikaanse papegaaien en de kaketoes hun donsveren, die verpulveren tot een poeder. Afrikaanse soorten zoals de grijze roodstaart hebben wel een stuitklier. De talg die door deze klier geproduceerd wordt verspreiden zij over hun verenkleed. Hierdoor is hun snavel voorzien van een grijs laagje.
Papegaaien zijn meestal kleurrijke vogels. Er zijn vaak geen uiterlijke verschillen tussen mannetje en vrouwtje, hoewel dit bij verschillende soorten wel het geval is. De vogels zijn beroemd om het imiteren van menselijke geluiden. Wilde papegaaien doen dit overigens niet, ook al leven ze in de buurt van menselijke nederzettingen.

In de loop der jaren kweken wij al weer uit de 3e generaties
Dat wil zeggen uit de jongen van ouders en daar weer de jongen van
Als u bij ons een papegaai aanschaft is dit dus een Nederlandse papegaai gewend aan ons klimaat en omstandigheden.

Een leuke bijkomstigheid is dat omdat onze jongen 4 weken in de nestkast verblijven ze goed leren spreken omdat wij een paar super spreek talenten hebben. De baby papegaaien nemen dit in zich op en ontwikkelen zich ook tot goede sprekers

Leefwijze

Papegaaien leven in groepen en hebben binnen de groep een vaste partner. In het papegaaienhuwelijk domineert het vrouwtje, dat ‘pop’ wordt genoemd. De vogels versterken hun band steeds weer door elkaar aandachtig te beknabbelen. Er heerst in de papegaaiensamenleving een duidelijke rangorde. Conflicten worden uitgevochten door te dreigen, in een later stadium grijpen de vogels met de poten naar elkaar en echt ernstige ruzies worden beslecht met de krachtige snavel. Omdat ze elkaar op die wijze ernstige verwondingen kunnen toebrengen zullen papegaaien snavelgevechten zoveel mogelijk vermijden.

Papegaaien brengen de meeste tijd door in bomen. Ze klauteren meer dan ze vliegen en vertonen zich zelden op de grond, hoewel er soorten zijn die zich overwegend of zelfs uitsluitend daar op houden. Papegaaien communiceren met elkaar door rauwe kreten die voor de mens hetzelfde klinken maar waarin de vogels allerlei nuances kunnen onderscheiden.[bron?]

Voedsel

Chocolade, Cafeïne en advocado zijn giftig.

Papegaaien eten een gevarieerd dieet. Zaden en vruchten zijn belangrijk, maar ook nectar, stuifmeel en ongewervelde dieren worden gegeten. Een klein aantal soorten voedt zich bovendien met aas of jaagt zelf. Van de kea (die meestal tot een andere familie, de Strigopidae gerekend wordt) is bijvoorbeeld bekend dat hij jonge stormvogels en schapen aanvalt en kan doden. De zeer kleine spechtpapegaaien zijn ook een uitzondering en kunnen zich met korstmossen voeden. Om het gif in sommige vruchtensoorten te neutraliseren eten sommige papegaaiensoorten klei. Daartoe bezoeken ze groepsgewijs (meestal) vaste plaatsen. Het is onmogelijk het dieet van papegaaien in de natuur voor huiskamervogels exact na te bootsen. Er zijn diverse uitgebalanceerde voedingen op de markt die voor een groot deel in de behoeften van de vogel kunnen voorzien, dit kan een pelletvoer zijn maar ook een uitgebalanceerde mengeling van zaden, noten, gedroogde groenten en gedroogde vruchten. Uiteraard is het belangrijk dat vruchten en groenten waar mogelijk vers gegeven worden. Ook de palmnoot is een heel belangrijke noot in de voeding van bijvoorbeeld Ara, grijze roodstaart, palmkaketoe en diverse andere papegaaiensoorten. Van de grijze roodstaart is bekend dat zijn natuurlijke dieet voor 80 procent uit de palmnoot bestaat. Ook deze palmnoot is tegenwoordig bij gespecialiseerde dierenwinkels te verkrijgen.

Klei

Het consumeren van klei en aarde komt bij tal van diersoorten voor. Ook bij de mens zijn uit alle hoeken van de wereld verhalen bekend van bevolkingsgroepen die klei eten. De gewoonte was al opgetekend in het oude China, Griekenland en Egypte. In Afrikaanse supermarkten liggen rolletjes klei tussen de suiker en de nootjes. Bij vogels is kleieten nog minder onderzocht. Vooral van papegaaien en duiven is het bekend dat zij grondmineralen opnemen, doch de gewoonte werd ook beschreven bij hoendervogels en zangvogels. De beelden van de grote kolonies ara’s en andere papegaaien die zich te goed doen aan de kleirotsen langs de Amazonerivier zijn wereldwijd gekend. Het gezamenlijke kenmerk van de meeste grondconsumerende dieren is dat ze hoofdzakelijk plantaardige rantsoenen opnemen. Volgens kenners zou het eten van klei wel eens gezonder kunnen zijn dan verwacht.

Wetenschappers zoeken nog steeds naar verklaringen voor het eten van aarde of klei bij vogels. Algemeen wordt aanvaard dat de drie voornaamste redenen bij vogels zijn: de opname van grit om de zaden te malen, de mineraalvoorziening en de absorptie van voedingstoxines.
Heel wat vogels nemen harde steentjes op die helpen bij het fijnmalen van de zaden. Dit is vooral beschreven bij hoenderachtige en duiven. Bij kromsnavels lijkt dit niet de belangrijkste reden te zijn, daar veel papegaaien in Zuid-Amerika de fijnste kleimineralen verkiezen.

Een andere reden voor geofagie is de opname van levensnoodzakelijke mineralen en sporenelementen. Vooral natrium is schaars in heel wat plantaardige rantsoenen. Natrium is belangrijk voor een waaier aan vitale lichaamsfuncties waaronder het handhaven van de osmotische balans, de zenuwtransmissie, enz. In de natuur nemen papegaaien heel wat voedingselementen op met zeer lage natriumgehaltes. Studies in Peru toonden aan dat vogels met natriumarme rantsoenen de kleirotsen uitzoeken met de hoogste concentraties aan natrium. Veel planten produceren toxische of bittere stoffen als natuurlijke bescherming om niet opgegeten te worden door dieren. Heel wat van deze toxines zijn alom bekend: cafeïne, nicotine, tannines, digitalis, cocaïne, opium, enz. Opname van deze plantenchemicaliën in hoge concentraties kan fataal zijn voor het dier. De meeste van deze toxines komen voor in zaden en onrijp fruit, belangrijke componenten van het rantsoen van papegaaien.

De opname van klei beschermt de vogels tegen deze toxines. De onderzochte kleisoorten binden de meeste plantentoxines waardoor deze de vogels geen schade kunnen berokkenen. Recent onderzoek (Donald Brightsmith, Rainforest Expeditions) toonde aan dat de opname van klei bij papegaaien in het Amazonewoud erg seizoensgebonden is. In tegenstelling tot wat algemeen werd aangenomen, bleken de grootste opnames van klei niet samen te vallen met het wisselen van de klimatologische periodes (regenseizoen – droog seizoen) of de beschikbaarheid van bepaalde vruchten. De grootste klei-opname valt samen met de kweekperiode, vooral het ogenblik dat de nestjongen moeten gevoed worden. Onderzoek van de kropinhoud bij babypapegaaien van 3 à 4 weken oud toonde de aanwezigheid van klei aan bij het merendeel van de jongen.

Omwille van de snelle groei gedurende de eerste levensdagen/weken is de voedselopname door de jonge vogels dan zeer hoog, dus ook de opname van plantentoxines is hoog. Jonge vogels nemen daardoor veel meer plantentoxines op dan volwassen papegaaien. Het ziet er dus naar uit dat volwassen papegaaien tijdens deze belangrijke levensfase hun jongen overvloedig klei voederen om weerstand te bieden tegen de natuurlijke toxines in het dieet. Want klei in de voeding beschermt de jonge vogels tegen de plantentoxines en ondersteunt de vertering. Ook bij papegaaien en parkieten in huiskamer en volière is het voederen van klei bijzonder aangewezen. Klei beschermt immers niet alleen tegen plantentoxines, doch ook tegen toxines geproduceerd door schimmels. Ook schadelijke zware metalen en pesticiden worden door klei geneutraliseerd. Klei heeft daarenboven een regulerende werking op de spijsvertering en kan daarom gebruikt worden als een veilig en effectief middel bij de bestrijding van diarree.

Orlux Clay Block Amazon River is een natuurlijk bron van klei, uitermate geschikt voor papegaaien en grote parkieten. Kleiblok bestellen

Papegaaien als huisdier

Papegaaien werden in de oudheid al door de Grieken gehouden die de vogels ‘bittakos’ noemden. Verder waren ze veel geziene gasten aan boord van schepen, waardoor ze in allerlei landen werden geïntroduceerd. Soorten die thans veel als huisdier worden gehouden zijn de amazonepapegaaien en de grijze roodstaart.

Papegaaien in gevangenschap accepteren de mens als partner en zullen diens aandacht proberen te trekken door zijn of haar stem na te bootsen. Omdat het zeer sociale vogels zijn, hebben ze veel aandacht nodig. Gebrek aan aandacht en verveling kunnen leiden tot onophoudelijk krijsen en verenplukken. In een papegaaiensamenleving geldt een strikte rangorde. Dominante vogels zitten meestal op hogere plaatsen dan ondergeschikte vogels. Een papegaai die regelmatig op het hoofd van zijn baas of op andere hoge plekken mag zitten kan zich snel dominant gaan voelen en zich ontwikkelen tot een bijtend en krijsend probleemdier. Papegaaien hebben ongeveer de intelligentie van een peuter. Ongewenst gedrag is snel aangeleerd en kan het meest effectief bestreden worden door de vogel totaal te negeren.

Papegaaien kunnen uitstekend leren praten maar het is niet onomstotelijk bewezen dat de vogel ook daadwerkelijk begrijpt wat hij zegt. Wel is uit onderzoek gebleken dat papegaaien woorden kunnen verbinden aan bepaalde voorwerpen en situaties. Grijze roodstaarten worden over het algemeen beschouwd als de beste praters.

Papegaaien kunnen een hoge leeftijd bereiken (50 jaar of meer) en het gebeurt dus nogal eens dat ze in gevangenschap hun eigenaar overleven.

Volg ons op:
       Klik op deze knop als u deze pagina waardeert: